تنها و منتظر

مولای یا مولای

أنتَ الدَّلیلُ وَ أنا المُتَحَیِّرُ وَ هَل یَرحَمُ المُتَحَیِّرَ الا الدَّلیل

ای مولای من ، تو راهنمایی و من متحیر و سرگردان

و چه کسی جز تو می تواند منِ سرگردان را راهنمایی کند .

أنتَ العَظیمُ وَ أنا الحقیر و هَل یَرحَمُ الحقیر الا العظیم

أنتَ الغفور و أنا المُذنِب و هَل یَرحَمُ المُذنِب الا الغفور

مولای یا مولای

از مناجات حضرت امیر علیه السلام

...........................................................................................................

من به فدای تو آقای خوبم ، علی جان ،  که اینقدرعاشقانه با خدای بزرگ مناجات کردی  ،

نمیدونم اگه شما این حرفها و اینطور مناجات کردن رو به ما یاد نمی دادید ما الان چطور و با

چه کلماتی می خواستیم با خدای خودمون حرف بزنیم و مناجات کنیم.

این دهان بستی ، دهانی باز شد !             تا  خورنده  لقمه های  راز  شد

چند ،خوردی چرب و شیرین از طعام            امتحان کن  چند روزی در صیام

چند، شب ها خواب را گشتی اسیر            یکی شبی بیدار شو ! دولت بگیر

گر  تو  این  انبان  ز  نان خالی کنی             پر  ز  گوهرهای  اجلالی  کنی

تا   تو   تاریک  و   ملول  و  تیره ای              دان که با دیو لعین هم شیره ای

طفل جان از شیر شیطان باز کن !               بعد  از  آنش  با  ملک  انباز  کن

لقمه تخم است و برش اندیشه ها              لقمه بحر و گوهرش اندیشه ها

« مولانا»

لا حول و لا قو ة الا بالله العلی العظيم

دعای ابوحمزه ثمالی میتونه رنگ ماه رمضون رو عوض کنه .

..........................

« الهی لا تُؤَدِّبنی بعقوبتک »     خدایا مرا با عذابت ادب نکن .

.........................

« مِن أین لیَ الخیر »      خیر برای من کجاست ؟

« مِن أین لیَ النَجاة »      راه نجات برای من کجاست ؟

 ( فقط تو راه نجات من هستی .)

................................

شکسته بال تر از میان مرغان نیست         دلم خوش است که نامم کبوتر حرم است .

...............................

مشو راضی که در غفلت بمیرم           اجرنا ای خداوند مجیرم

از آن ترسم دوباره جا بمانم                 که من جا مانده از هر کاروانم

سحرها می رود از دستم ای وای         ز بس من رو سیاه هستم ای وای

               مرا اهل سحر کن یا الهی

...............................

عبور باید کرد ....

و هم نورد افق های دور باید شد

و گاه در رگ یک حرف خیمه باید زد .

(سهراب سپهری)