تنها و منتظر

هر  چند غرق بحر گناهم  ز صد  جهت       تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم

عیبم مکن به رندی و بد نامی ای حکیم     کاین بود سرنوشت ز دیوان  قسمتم

من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش     در عشق  دیدن  تو  هواخواه  غربتم

دورم  به  صورت  از  در  دولتسرای  تو        لیکن به جان و دل  ز مقیمان حضرتم

                                                                           "حافظ"

استاد شهید مطهری در مبحث عزاداری برای امام حسین علیه السلام جمله قشنگی دارند که :

« شعارهای ما باید محیی (زنده کننده) باشند و نه مخدر . »

 چند وقت پیش کتاب کیمیاگر پائلو کوئلیو رو خوندم . میدونید که کتابهای پائلوکوئلیو طرفداران زیادی داره به خصوص دربین جوانان ، به قول یکی از دوستانم که وقتی این کتاب رو دست من می دید می گفت در دست داشتن این کتاب نشونه روشنفکریه.

 هر چند این کتاب مطالب زیبا و با معنی زیادی داره اما در قسمتهایی از اون جای اعتراض هست . مثلا اینکه قهرمان کتاب هر جا کم می آورد با شراب خودش رو آرام میکنه و باده نوشی جزئی از زندگی قهرمان مثبت کتابه. و یا در جایی (ص48) به اولین تجربه جنسی خودش در تنهایی اشاره میکنه و ...

 در عرفان پائلوکوئلیو و عرفانهای از این نوع مثلا یوگای شرقی، معنویت و دین تنها یک مخدر و مسَکِن است که شخص در مواقعی که دچار آشفتگی و ناراحتی میشه بتونه با اون دین و معنویت ، خودش رو واسه مدتی آروم کنه مثل یک قرص آرامبخش. و یا راهیه واسه فرار از عذاب وجدان و یا اینکه خودش رو در برابر این ندای درونی که خدایی هست آروم نگه داره .

 تفاوت عرفان اسلامی با معنویت و عرفان غربی یکیش اینه که معنویت اسلامی یک معنویت بی روح و تهی و برای مدتی کوتاه نیست . البته یکی از خصوصیات دین آرامش بخشی اونه اما در عین این آرامش، ایجاد تحرک میکنه (البته برای عامل به دستورات دین نه ...)

اگه با دقت این کتابها رو بخونید می بینید که هیچ دستور و راه کار عملی ارائه نمی کنند و فقط شخص رو به عالم خیال و وهم می برند تا شاید از این رهگذر به آرامشی موقت برسند. همونطور که استاد شهید گفتند ما هم باید مواظب باشیم که دینمان را فقط از جهت مخدر و مسکن بودن آن به دیگران معرفی نکنیم بلکه آنطور که هست آنرا معرفی کنیم یعنی محیی و زنده کننده .

مثلا اینکه شخص هر کار و هر گناهی که خواست بکنه و بعد بیاد واسه امام حسین علیه السلام  عزاداری کنه و خیالش راحت بشه که همه گناهانش بخشیده شدند .( می بینیم که گاهی بعضی مداحها فقط همین رو به مستمع القاء می کنند) درستش اینه اونی که اومده و اشک ریخته و عزاداری کرده حالا باید حرکت کنه واسه بهتر شدن . هرچند این حرکتش کند باشه . در کسی هم که حرکتش کند باشه امید نجات هست اما اگه کسی هیچ حرکتی نکنه...

"اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا"

 ............................................................................................

میدونم بیشتر از این بنویسم طولانی و خسته کننده میشه اما اگه کسی مایل بود میتونیم این بحث رو با هم ادامه بدیم .

 لا حول و لا قو ة الا بالله العلی العظيم